Mój świat, widziany moimi oczyma, który tu pozostanie nawet wtedy, gdy będę tylko wspomnieniem tych którzy zechcą mnie pamiętać. Coś trzeba zostawić po sobie, ot, choćby ten mój zachwyt nad tym co wokoło. Jestem wdzięczna za możliwość odczuwania radości na widok kolejnego zachodu słońca lub kropli deszczu uwieszonej na płatku kwiatu. Dziękuję.
blog fotograficzny
wtorek, 11 października 2016
jesień idzie przez.... las... .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

czwartek, 25 sierpnia 2016
w Tomaszowie na łące czyli..., bisko, jeszcze bliżej.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

wtorek, 23 sierpnia 2016
Park Książęcy w Żaganiu... .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

w Starej Koperni... .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zabawy większych chłopców (i nie tylko), ... .

 

 

 

 

 

 

 

na Tomaszwoskim lotnisku... .